reinhilde_pm

zij-verhaal: Reinhilde Decleir

Reinhilde Decleir kreeg vorige week de eerste Prijs van de Gelijkheid. Met haar artistiek-sociaal gezelschap Tutti Fratelli stond ze ook op de affiche van het Festival van de Gelijkheid. Een vrouw met een hart voor mensen, én een ongelofelijk talent voor theater. Nochtans werd ze als meisje vierkant uitgelachen als ze zei dat ze toneelspeelster wilde worden.

Tutti Fratelli is pure ontroering. Honderd procent authentieke acteurs, getekend door armoede of psychische problemen, eigenen zich het podium toe alsof ze nooit iets anders gedaan hebben. Ook zij die achter de coulissen moeite hebben om vlot uit hun woorden te komen, krijgen op de scène een moment de gloire. Reinhildes ‘fratelli’ schitteren, het publiek wordt warm. De ‘mama’ van het opmerkelijke gezelschap mag dan een monument zijn in Vlaanderen – zeker na haar glansrol als moemoe in de Eén-reeks Van vlees en bloed – ze reed een moeilijk parcours.

Jongens

In het zevenkoppige gezin Decleir werden de kinderen naar muziekschool en voordrachtwedstrijden gestuurd, maar toneel vonden ze vooral voor jongens. Toch vatte de kleine Reinhilde vlam toen ze haar oudere broers vergezelde bij hun theatervoorstellingen en wist zeker: dit is wat ze wou. Al werd ze er eens goed voor uitgelachen.

Vader Decleir fronste voor een tweede keer de wenkbrauwen toen zijn kinderen – ook Reinhilde – aan politiek theater begonnen te doen. Zelf was hij, als zoon van caféhouders, op z’n tiende van school gegaan om in de haven te gaan werken.

Kunst veredelt!

Jan, Dirk en Reinhilde stortten zich in het revolutietheater, debatteerden en experimenteerden. Tot het politieke toneel in de jaren ’80 over zijn hoogtepunt heen was en rechts opeens populairder werd dan links. De acteurs verloren hun heilig vuur. Reinhilde weigerde mee te stappen in de televisieserie-trend, maar vond ook geen aansluiting met nieuwe theatergezelschappen. Ze verdween – op enkele rolletjes na – van de theaterradar. In die periode verloor ze het geloof in haarzelf, zegt ze daarover in Humo.

Tutti Fratelli

Tot ze in 2003 het stuk Men zegge het voort-Noordpijn regisseerde met een groep mensen van het Antwerps Platform Generatiearmen. Het gezelschap verblufte de nokvolle Bourlaschouwburg, de samenwerking liep verder. Enkele grote successen later ontstond de vzw Tutti Fratelli, waar kunstenaars en sociaal kwetsbare personen elkaar kunnen ontmoeten en theater maken. Reinhilde is er oprichtster, bezielster en regisseur.

“Herwonnen zelfwaarde bij elk van de spelers, de ene al wat meer gehavend en gekerfd door het leven dan de andere, is misschien de grootste verwezenlijking. Een applaus, wanneer al jarenlang op uw kop ‘gekakt’ is, dat doet mensen opnieuw glanzen”, zegt ze over haar project in De Standaard. Maar die herwonnen zelfwaarde geldt ook voor haar. In een interview bekent ze dat ze geen idee had dat ze mensen kon leiden en motiveren.

Prijzen

Vlaanderen ging overstag. Eind vorig jaar ontving Reinhilde De Burgerschapsprijs van de Stichting P&V en in januari kreeg Tutti Fratelli de award van Antwerpen Cultuurstad. En nu dus de Prijs van de Gelijkheid, die gegeven wordt aan “een zachte ziel die zich laat opmerken in zijn of haar felle strijd voor meer gelijkheid”. De zachte ziel weet echter dat niets vanzelf gaat. “Het project is dan wel sociaal, het resultaat moet wel goed zijn.”

www.tuttifratelli.be

 

Geplaatst in Nieuws, slider.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.