the future is female

2018: the future is female

the future is femaleThe future is female. De bedrukte T-shirts mogen dan niet meer zo hip zijn, de saus lijkt stilaan wel te pakken. Feminisme is meer dan ooit talk of the town. Het ‘f-word’ genereert festivals, films en debatten. Vrouwen veroveren het podium in de muziek-, film- en sportwereld, in IJsland is de loonkloof illegaal en de #MeToo-klokkenluiders werden door Time verkozen tot ‘person of the year’. Zou het in 2018 zo ver zijn: de  wissel van de wacht, vrouwen aan de macht?

#MeToo is ongetwijfeld dé verdienste van 2017. In de werkcafetaria, op familiefeesten of op café, overal werd druk gediscussieerd over de grens tussen een foute mop en een denigrerende opmerking, over seks versus macht, vieze sms’jes en losse handjes. Duidelijk werd wel dat goed fatsoen óók geldt voor wie de lakens uitdeelt. Een denkslag lijkt in de maak waarbij wederzijdse toestemming de hoofdrol speelt. Toch bleven veel mannen het nodig vinden om gefrustreerde ‘binnenkort mag er niks meer’-opinies te spuien, werden klokkenluidsters aan de schandpaal genageld en grensoverschrijdend gedrag weggewuifd. #MeToo mag dan voor een kantelpunt hebben gezorgd, de weg naar gelijkwaardigheid is nog lang.

Wonder Women

De #MeToo-beweging startte in de cultuurwereld. Uitgerekend daar zorgden vrouwen voor een wissel van de wacht. Volgens De Morgen brachten blockbusters met vrouwen in de hoofdrol tussen 2006 en 2015 gemiddeld 50 miljoen dollar meer op dan films waarin mannen de show stalen. In 2017 zorgde regisseuse Patty Jenkins voor een record met kaskraker Wonder Woman. Ook de nieuwe Star Wars, de Hunger Games-saga en de Twilight-films zetten in op vrouwelijke protagonisten, en trokken bomvolle zalen.

Op muzikaal vlak zorgen jonge vrouwen als Blu Samu, Angèle en AliA momenteel voor een nieuwe, en florerende, Belgische urban scene. De Beursschouwburg vatte dit najaar de tijdsgeest goed samen met een The Future is Feminist-festival vol inspirerend vrouwelijk geweld: it’s all about smashing the patriarchy.

Battle of the sexes

In 2017 was eveneens het jaar van de vrouwelijke sportsters: enerzijds zorgde #MeToo voor onthullingen over aanslepend misbruik in de kleedkamers, anderzijds weerklonken klachten over de stiefmoederlijke behandeling van vrouwensport. De equal play, equal pay-oproep van Red Flame Tessa Wullaert kreeg veel applaus maar geen gehoor, ondanks enkele goede voorbeelden wereldwijd en de release van Battle of the Sexes in de cinemazalen. Hun schamele vergoeding belette onze nationale vrouwenvoetbalploeg niet om voor de eerste keer naar een EK te trekken. Daarnaast werd Nafi Thiam de beste atlete ter wereld, pakte Nina Derwael  brons op het WK Turnen en beloofde de VRT  meer zendtijd te besteden aan vrouwensport.

Equal pay

Equal pay is hot, dat bewees ook de aandacht voor onze Unequal Pay Day-campagne in het najaar. Vanaf dit jaar is de loonkloof in IJsland illegaal, ook dat item werd gretig opgepikt door de media. Wat hierbij wel eens vergeten wordt, is dat er in België al vijf jaar een loonkloofwet bestaat die loondiscriminatie verbiedt. Jammer genoeg is opvolging en uitvoering een probleem, waardoor de loonkloof al jaren blijft hangen op 20%. Bij zij-kant weten we alvast hoe we 2018 moeten aftrappen: de nieuwe Equal Pay Day-campagne is coming soon

Geplaatst in Nieuws, slider en getagd met , .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>