Teken samen een ‘act of love’

In vele gezinnen blijft een van de partners (gedeeltelijk) thuis om voor de kinderen, een ander zorgbehoevend familielid en/of het huishouden te zorgen. Hierdoor verdient die partner niet alleen minder, zij/hij mist opleidings- en promotiekansen en bouwt minder socialezekerheidsrechten, zoals pensioen, op. Wanneer een koppel uit elkaar gaat, dreigt die partner met een financiële kater achter te blijven. In het merendeel van de gevallen gaat het om vrouwen.

Vlaams minister voor Gelijke Kansen Pascal Smet stelt jonge koppels daarom voor een act of love te tekenen. Zo’n compensatieclausule kan in het huwelijks- of samenlevingscontract opgenomen worden. Ze omschrijft duidelijk welke compensatie een partner kan verwachten wanneer zij/hij de loopbaan terugschroeft ten voordele van het gezin. Een vreemd idee? zij-kant gelooft van niet. Echte liefde toon je immers door er echt voor te zorgen dat de andere nooit in de kou blijft staan. We steunen daarom al jaren de invoering van zo’n clausule.

Er werden verschillende clausules voor de diverse huwelijksstelsels ontwikkeld. Jonge koppels kunnen ze met een notaris bespreken en aan hun wensen aanpassen. De compensatieclausules worden vanaf februari algemeen bekend gemaakt via brochures, een artikel in het weekblad Flair en radiospots op MNM. Meer informatie en een digitale versie van de informatiebrochure vind je op www.genderklik.be.

Geplaatst in Nieuws en getagd met , , , .

6 reacties

  1. Weinig doordacht en stelt vrouwen voor als parasieten die teren op mannelijk geld – dixit mijn eigen partner !!
    We hebben twee schoolgaande kinderen en mijn partner werkt deeltijds – dit om het rustiger aan te doen – ze verkiest elke week een dag door te brengen met vriendinnen en wat tijd voor zichzelf te hebben, wat ik haar gun.We hebben als zovele tienduizenden gezinnen huishoudhulp via dienstencheques – door mij aangekocht . En in zulke situatie zou ik haar achteraf nog moeten compenseren ook??? Die regeling maakt niet het minste onderscheid al naargelang de tijd die de partner werkelijk aan zorgtaken besteed – er is een groot verschil tussen iemand die wat meer tijd voor zichzelf wil en iemand die genoodzaakt is thuis te werken. Dat er geen algoritme voor dat onderscheid is voorzien maakt deze regeling discriminatoir en seksistisch – de partner die de opoffering maakt voltijds te werken, wordt tweemaal gestraft !! Het is die die de compensatie zou moeten krijgen.

    • De compensatieclausule geeft een aanzet tot overleg binnen het koppel. Wat doen we precies als jij of ik deeltijds gaat werken om voor de kinderen te zorgen? Wie neemt het huishouden op zich? Welke vergoeding staat hier tegenover? Elk koppel krijgt de kans de clausules aan de eigen situatie en wensen aan te passen.
      Het idee is niet dat er per se een vergoeding moet zijn als iemand deeltijds gaat werken (dit kan ook zijn omdat iemand weer gaat studeren), wel dat de partner die haar of zijn loopbaan terugschroeft om de loopbaan van de andere te steunen, daarna niet in de kou blijft staan. Al te vaak blijft de partner die het huishouden op zich nam, na een scheiding met niks achter.
      Deze clausules zijn trouwens niet seksistisch. Elk van de partners kan in de loop van haar of zijn carrière een stap terugzetten ten voordele van de ander. Er zijn ook mannen die thuis blijven.

  2. Dan hadden die clausules van een andere, meer preciese en genuanceerde premisse moeten uitgaan dan ” om zich voornamelijk met zorgtaken bezig te houden” Wat betekent “voornamelijk ” ? De clausule gaat er met die term dus alleszins niet van uit dat het zogenaamde terugschroeven van de carrière enkel en alleen voor het opnemen van zorgtaken gebeurt. Het is zeer onlogisch en ja, discriminatoir, dat de compensatie dan op dezelfde manier gebeurt als in de situatie waarin het terugschroeven van de loopbaan wel enkel – en niet “voornamelijk” gebeurt om zorgtaken op te nemen. Waarom wordt die nuance niet van meetafaan duidelijk gemaakt in de formulering van de clausule ? Of hoopt men door die al dan niet bewuste intransparantie van de standaardteksten onterechte en discriminatoire vergoedingen “en stoemelings” te introduceren ?

    Verder gaat de tekst volledig voorbij aan het feit dat zorgtaken – en dan al zeker de zorg voor kinderen – helemaal geen opoffering zijn, maar eerder een cadeau – een tijdsbesteding die veel meer voldoening schenkt dat welke voltijdse job dan ook. Het is een voorrecht om dat te mogen doen en dat – als ik het nieuwste boek van Sara Reymen goed lees (moeders en carrière – een topcombinatie; wordt Ceo van je gezin … van seksistische stereotypering gesproken trouwens…), is iets wat de meeste moeders blijkbaar absoluuut niet willen missen, en wat de meeste jonge vaders hen wel gunnen, zelfs al gaat dit ten koste van het feit dat die vaders daardoor een voltijdse job (en vaak nog extra werk) opnemen om deze quality – time voor hun partner mogelijk te maken en zelf de opoffering maken vaak minder tijd met hun kinderen te kunnen doorbrengen.
    Welke vergoeding staat tegenover die grote , onomkeerbare opoffering ???

    Blijkbaar een bijkomende opoffering : om ervoor gezorgd te hebben dat de partner een mooie tijd met kinderen kan doorbrengen in alle huishoudelijk comfort waarvoor vaders zich meer dan proportioneel uit de naad werken, betalen ze achteraf ook nog eens een bijkomende vergoeding ???

    Deze clausules zijn bovendien wel degelijk seksistisch, want vertonen een grote genderongevoeligheid . De facto en sociologisch gaat het immers in het grootste deel van de gevallen om vaders – laten we niet ook nog hypocriet zijn (!) – die de compensatievergoeding geacht worden te betalen voor de tijd die zij niet met hun kinderen konden ( mochten !?) doorbrengen. De “act of love” is een zeer pervers soort hypocritisch seksisme.

    • Zoals eerder gezegd vormen de clausules een voorstel dat door een koppel aangepast kan worden, zoals het dit zelf wil. Er wordt gesproken over “de echtgenoot die de beroepsactiviteit bleef uitvoeren”, “de echtgenoot die de beroepsactiviteit beperkte” of “partner”. In de loop van de relatie kunnen deze rollen zowel door de man als door de vrouw opgenomen worden. Deze formulering stemt ook overeen met de mogelijkheid van holebi-koppels. Ze zijn daardoor niet discriminerend. Het koppel omschrijft zelf onder welke voorwaarden een compensatie door de ene aan de andere toegekend wordt. Als ze geen compensatie willen verlenen wanneer de ander op café gaat, dan kunnen ze dat er zo in zetten.

      Zorgen voor de kinderen mag dan al een ‘cadeau’ zijn. Waarom moet de partner die deze taak op zich neemt dan het risico lopen in armoede te belanden? Onze maatschappij voorziet via ouderschaps- en zorgverlof in een beperkte bescherming, maar waarom zou er niet meer solidariteit gevraagd mogen worden van de partner die vraagt dat de ander thuis blijft? Nogmaals: na een scheiding blijft de zorgende partner vaak met een financiële kater achter.

      Ouderschapsverlof staat trouwens open voor mannen (het is hun recht! 4 maanden, flexibel op te nemen, voor elk kind tot hun 12e jaar). Zij kunnen dus ook ‘een mooie tijd’ met de kinderen doorbrengen en hiervoor financiële en sociale bescherming genieten. Jammer genoeg doen ze het veel minder dan vrouwen.

      • ik vrees dat de reden dat vaders niet vaak ouderschapsverlof opnemen, dezelfde is als die waarom ze aangezet worden tot volledig kostwinnerschap : iemand moet de centen binnenbrengen en zorgen dat het gezin het aan niets ontbreekt, nietwaar, als de andere partner stopt met werken of het werken terugschroeft om met de kinderen bezig te kunnen zijn.
        De vergoeding voor ouderschapsverlof kan het loon uit voltijds werk , zeker niet compenseren, en natuurlijk al helemaal niet in een situatie waarin de andere partner het werk terugschroeft of stopzet! Ik vind uw opmerking dan ook zeer cynisch en uitermate denigrerend voor alle mannen en vaders die zonder klagen de full-time job op hun schouders nemen en hun tijd met kinderen en familie daaraan opofferen – zonder enige compensatie of wat dan ook !

        U lijkt er bovendien van uit te gaan dat het om situaties gaat waarin de partner de andere vraagt om thuis te blijven, zegt U ?? Really ? Het zou zeer interessant zijn om over cijfermateriaal te beschikken over de situaties waarin de vraag van de ene partner aan de basis ligt van het thuisblijven van de andere, maar wanneer ik ik mijn eigen kennissenkring rondkijk en in mijn eigen relatie, dan gaat het doorgaans om een beslissing en vraag van de moeder zelf. En als het inderdaad om situaties gaat waarin de beslissing niet door de thuisblijvende zelf genomen werd, dan had zulk fundamenteel criterium zeker in de standaardclausule opgenomen moeten worden. Dat had een heleboel misverstanden kunnen uitsluiten.

        Maar zoals de clausules in hun standaardvorm nu zijn opgevat geven ze om te beginnen, door te verwijzen naar de termen “voornamelijk ” met zorgtaken bezig te zijn, al niet de boodschap dat het met gaan om situaties waarin het terugschroeven van de carrière enkel en alleen of uitsluitend voor het opnemen van zorgtaken gebeurt. In clausules met zulke belangrijke boodschapfunctie had dit doel in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt moeten worden, met een algoritme dat rekening houdt met de mate waarin het terugschroeven van de loopbaan inderdaad met zorgtaken te maken heeft.

        Verder is het niet voldoende om te verwijzen naar gederneutrale termen in de teksten om deze maatregel als niet seksistisch voor te stellen. Indien de clausule van compensatiebetaling de facto en sociaal gezien tot gevolg heeft dat ze overwegend bij mannen wordt gelegd, dan is deze maatregel in realiteit seksistisch.
        Ik verwijs ook naar weinig neutrale toon van de persconferentie van Minister Smet ; ik heb ze niet opnieuw beluisterd maar ik meen me te herinneren dat hij het hele voorste kaderde in een vaststelling ” dat het vrouwen zijn die opofferingen brengen in een relatie “. Tja, als niet-seksistische omkadering kan dat tellen natuurlijk. Door hun voltijds werk offeren mannen uiteraard niets op en brengen ze niets bij aan hun gezin en relatie. Hadden ze maar ouderschapsverlof moeten nemen, toch ?

        Ik zal het wel verkeerd voor hebben , vermoedelijk, maar ik heb de indruk dat hier wordt voorgesteld een structureel probleem op te lossen door individuên, en met name mannen, als we zo eerlijk zijn de sociologische realiteit onder ogen te nemen, te laten betalen voor keuzes die ze zelf niet maken. Vanuit jullie standpunt moet dit spelen op de man een prachtig voorstel zijn. En helemaal niet seksistisch. Mannen kunnen toch ook thuisblijven, welk gezin en welke vrouw gaat daar nu een probleem van maken ?

  3. Tja, hoe gaat dat al te dikwijls?
    Ze wonen in een gemeente en hebben hun huisje-tuintje-autootje.
    Het onderhoud weegt zwaar door en mevrouw stelt voor om deeltijds te gaan werken. Meer tijd voor alles, hobby’s van man/vrouw en kinderen.
    De sociale zekerheid opbouw is niet aangepast aan een beslissing deze binnen een relatie genomen wordt.
    Wat is Inkomensafhankelijke combinatiekorting en co-ouderschap?
    Wat is bijdrage kind na scheiding? Onderhoudsgeld, onderhoudsbijdrage, alimentatie voor een kind?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.