Migrantenvrouwen: dubbel slachtoffer van partnergeweld

Drie jaar lang noodgedwongen bij je gewelddadige partner inwonen? Dat is het lot van sommige echtgenotes van Belgen, Europeanen of andere nationaliteiten. In het kader van gezinshereniging zijn ze in ons land om een gelukkig gezinsleven met hun nieuwe partner op te bouwen. Maar wat een mooi sprookje had moeten worden, verwordt al snel tot een hel. Ze worden bij aankomst of op een progressieve wijze geconfronteerd met zwaar familiaal- en/of partnergeweld: beledigingen, vernederingen, racisme, verkrachting, privatisatie van verzorging en eerste hulp, huiselijke slavernij, verbod om te werken, en andere vormen van dominantie. En niet enkel het geweld van hun partner en/of familieleden moeten ze verduren, ook het geweld van het Belgisch systeem dat er niet in slaagt hen te beschermen.

Migrantenvrouwen zijn daarom dubbel slachtoffer van partnergeweld. Het recht op gezinshereniging, het statuut waarmee deze vrouwen in ons land kunnen verblijven, is voorwaardelijk. De eerste drie jaar moeten ze op hetzelfde adres gedomicilieerd zijn als hun partner zodat ze een permanente verblijfsvergunning in handen krijgen. Binnen deze periode, wanneer hun verblijfsvergunning onzeker is, zien zij zich verplicht bij hun partner te blijven en het geweld te ondergaan, soms met vrees voor hun eigen leven. De echtelijke woning verlaten houdt het risico in om terug naar het land van herkomst gestuurd te worden. Wanneer de migrantenvrouwen klacht durven neerleggen tegen hun partner, worden ze beschuldigd, vaak zonder enig bewijs, van schijnhuwelijk. ESPER – les épouses sans-papiers en résistance- of de echtgenotes zonder papieren in verzet, een veertigtal migrantenvrouwen, hebben hun krachten verenigd en trachten op een georganiseerde wijze om zich uit dit slaafs bestaan te rukken.

Senator Fatma Pehlivan (sp.a) voelde de bevoegde minister Joëlle Milquet aan de tand. De Belgische overheid onderneemt acties tegen partnergeweld, stelt Pehlivan, maar in de praktijk gaat het mis. De minister zal nagaan of de huidige wetgeving kan worden aangepast. Bovendien vond er vorige maand vond een re-evaluatie plaats van het Nationaal Actieplan ter bestrijding van partnergeweld en andere vormen van intrafamiliaal geweld 2010-2014 en de boodschap klonk dat het nieuwe plan zelfs uitgebreid zal worden tot gedwongen huwelijken, genitale verminkingen en eergerelateerd geweld.

Net zoals ESPER vraagt zij-kant om de rechten van deze vrouwen te respecteren en de dysfuncties van het actuele Belgische systeem aan te kaarten. Ons land moet garanderen dat ieder slachtoffer van partnergeweld de nodige hulp ontvangt, ongeacht de migrantenstatus.

 

Geplaatst in Nieuws en getagd met , , , , .

6 reacties

  1. Ik ben zelf slachtoffer van zwaar partnergeweld tijdens zwaar ziek.Jullie hebben mijn gegevens, en publicatie in DS. Ik ben Belg, ook hier gebeurt het, en het duurt verder, zwijgplicht en manipulatie van mijn twee volwassen kinderen!!! 13 jaar lang al, en zwaar ziek geweest door rugletsel, maar zot verklaard door een dominante man… Wanneer mag ik nog eens spreken.

    • Partnergeweld staat inderdaad los van afkomst, opleiding, inkomen, of andere. Iedereen kan er het slachtoffer van worden. In dit artikel wijzen we er op dat migrantenvrouwen het door de huidige wetgeving bijzonder moeilijk hebben om aan partnergeweld te ontsnappen. We willen dat de wetgeving zo aangepast wordt dat ook zij geholpen worden.

      We hebben alle begrip voor uw specifieke situatie en zullen u zeker contacteren wanneer iemand naar getuigen over partnergeweld vraagt.

    • Mieke: een vriend die onlangs op wandeltocht was, waar jij ook aan deelnam, vertelde mij een stukje van je verhaal omdat hij onmiddellijk aan mij en aan mijn lange lijdensweg moest denken.
      Ja, ook ik heb een gelijkaardig verhaal. Ik huwde in 1973 en nam mijn biezen in 2004 na een lange periode van geweld en onderdrukking door mijn ex. Ook onze 2 volwassen kinderen werden door hem financieel en psychisch misbruikt. Mijn dochter deelde -zoals ik- in de klappen. Mijn ex is arts en kan, zoals de jouwe, heel charmant overkomen en het ‘goed uitleggen’. Mijn scheiding is al 10 jaar lopende!!!!
      Ik hoop via deze weg met jou in contact te komen omdat ik denk dat wij allen sterker worden als wij onze hoofden samen steken (niet in het zand…). Ik ben uit de streek van Asse, Brabant.

  2. Zoals jullie al weten, ben ik jaren onderdrukt tijdens zwaar fysiek ziek( rugletsel, TBC) en jaren niet kunnen vluchten, net als die migrantenvrouwen.
    Daar de manipulatie doorging op de kinderen,na de scheiding ben ik nr de Jeugdrechtbank gestapt met het verzoek om bezoekrecht van de kleinkinderen.
    Uw kind zien gemanipuleerd worden, en het beseffen, is het ergste wat er bestaat voor een moeder.
    Wie aan mijn kind raakt, raakt mij, dus moest ik opkomen voor hen ALLEN.
    Ik moet die verantwoordelijkheid nemen, maar is loodzwaar.
    Door een fout op de griffie, werd het al eens uitgesteld, alsof alle goden
    tegen zaten.
    Je kinderen voor de rechter halen is hartvescheurend, maar ik verdedigde me zelf, deed mijn pleidooi. Ik haalde bewijzen voor van mijn engagement; “ervaringsdeskundige bij De Vrouwenraad (psychisch partner- en intrafamiliaal geweld, VOK, werk mee aan vrouwendag, Huis Van Het Nederlands waar ik al acht jaar meewerk als vrijwilliger, conversatietafels, CVO waar ik Spaans volgde) Toch bleef de tegenpartij( kinderen met partner) me onstabiel verklaren!!!Met unaniem NEEN.

    Ik ga door, 14 jaar al, vals beschuldigd…, Zo ken ik er nog in Asse, en ze worden geïsoleerd. Wij zijn BELGEN.

    Ik hoop via de Vrouwenraad, (had al twee vergaderingen), te kunnen mijn steentje bijdragen, om bewijslast op papier te zetten naar de overheid toe.

    Bedankt om dit te lezen.

    Mieke

    PS. Had contact met Viviane Deschrijver, die mij kent via jullie.
    Ze kan getuigen over armoede op de Vrouwendag, 11 november. Ik nam ze mee nr de vergadering.

  3. De contacten tussen mij en Viviane, werpen al vruchten af.
    Ik moedigde haar aan om een getuigenis voor De Vrouwendag, wat ze ook deed.
    Ze was tevreden, en het publiek heeft haar ondersteund met warm applaus!
    Ik ben blij voor haar.
    Haar strijd gaat ook verder, daar dochter nu ook aan het scheiden is…

    Zelfde verhaal?????? Kinderen zijn de dupe!!!!!Mensonwaardig voor hun toekomst.

    Dank. Mieke.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.