De Bengaalse kledij saga continues

De digitale campagnes voor meer veiligheid in de Bengaalse textielfabrieken hebben hun doel niet gemist. Sinds de instorting van het Rana Plaza gebouw, met meer dan 1100 slachtoffers tot gevolg, zijn er verscheidene internationale initiatieven op poten gezet om dergelijke rampen te voorkomen.

De deadline van de “Bangladesh Fire and Building Safety Agreement”, het vijfjaarlijks Charter voor meer veiligheid in de textielfabrieken in Bangladesh, is ondertussen verlopen. Minstens 24 winkelketens hebben het bindend akkoord ondertekend. Maar enkel de Amerikaanse bedrijven Abercrombie & Fitch en PHV (waar Calvin Klein toe behoort) strijden mee met de Europese bedrijven voor meer veiligheid in de Bengaalse kledingindustrie, de andere grote Noord-Amerikaanse kledingbedrijven springen niet mee op de kar.

Wal-Mart, de grootste koper van Bengaalse kledij, werd eveneens onder druk gezet om het Charter te tekenen maar het kon zich niet vinden in het bindend karakter ervan. Bij het niet naleven van het Charter hebben vakbonden en andere instanties de mogelijkheid om de ondertekenaars voor Amerikaanse rechtbanken te dagen. Wal-Mart en GAP trommelen daarom andere bedrijven op tot de vorming van een nieuwe coalitie om een geünificeerd actieplan op te stellen, inclusief een tijdsschema om het plan te implementeren in heel de Bengaalse kledingindustrie. Een niet-bindend actieplan in dit geval.

Daarmee zal dit al het derde veiligheidsplan zijn sinds het Rana Plaza drama. Het Charter dat vorig jaar werd opgesteld en dat op de meeste steun van de kledingindustrie kan rekenen, het akkoord van de North American Bangladesh Worker Safety Working Group, een samenwerking van vijf Amerikaanse en Canadese kledingassociaties met een eigen niet-bindend akkoord en ten slotte het actieplan van GAP en Wal-Mart.

Kledij in verschillende maten, geuren en kleuren produceren is mogelijk, een one-size-fits-all akkoord daarentegen samenstellen blijkt moeilijk te zijn. Kledingpatronen zijn hiervoor natuurlijk niet voorhanden, maar er is louter gezond verstand nodig om een globaal akkoord te ondertekenen zodat arbeid(st)ers verlost worden van de erbarmelijke omstandigheden waarin ze werken en een waardig loon kunnen ontvangen. Drie akkoorden zijn er. Dat zijn er twee te veel om op een efficiënte wijze meer veiligheid in de kledingfabrieken te waarborgen. Winkels in Bangladesh zijn  klein en staan onder druk om hun kosten te drukken. Zonder een duidelijk globaal akkoord kunnen we niet verwachten dat deze fabrieken zullen voldoen aan de nieuwe veiligheidsstandaarden.

Zij-kant pleit voor dergelijk globaal akkoord tussen kledingproducenten, een akkoord dat verder reikt dan louter brand- en bouwveiligheid en dat uitgebreid wordt naar andere lageloonlanden. De lonen moeten omhoog en vrouwendiscriminatie moet aangepakt worden. Wees daarom kritisch wanneer je op jacht gaat naar die ene hippe T-shirt en blijf de digitale campagnes steunen die de mensonwaardige arbeidsomstandigheden aanklagen.

 

Geplaatst in Nieuws.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.