Goed nieuws: de universiteit Gent krijgt haar eerste vrouwelijke rector, Anne De Paepe. Toch is slechts één op de vijf professoren in Vlaanderen een vrouw. Tegen deze ontluisterende cijfers over de vrouwelijke vertegenwoordiging in de academische wereld onderneemt minister Ingrid Lieten actie. De cijfers bevestigen de scheeftrekking tussen vrouwen en mannen in de zes Vlaamse universiteiten. Hoog tijd om deze universiteiten huiswerk mee te geven, vindt minister Ingrid Lieten. Dit jaar moeten de universiteiten een charter over gendergelijkheid, mét resultaatsverbintenissen, ondertekenen.

Het aandeel vrouwelijk academisch personeel kent een positieve evolutie. In het jaar 2000 was 14 procent van het academisch personeel een vrouw, in 2012 steeg dit niveau naar 23 procent. Deze stijging is echter niet significant genoeg. Als het huidige tempo wordt aangehouden, duurt het nog zeventig jaar vooraleer gelijkheid een feit is, zegt de minister in De Standaard (DS 5/04/13). Bovendien zou volgens een Europees onderzoek slechts 12 procent van de  academische bestuursfuncties bekleed worden door een vrouw. Op Europees niveau is het percentage gelijkaardig (13 procent).

Het gebrek aan doorstroming van vrouwen naar topfuncties binnen een universiteit  wijst op een structureel probleem. Dit bevestigt ook Petra Van Brabandt (filosofe, Sint Lukas Antwerpen):  “Dat er zich nog altijd zo weinig vrouwen aan de top van de academische wereld bevinden, heeft niet zozeer te maken met het takenpakket of de rolverdeling binnen een gezin. Het is vooral bij de selectieprocedures dat er van alles misloopt.” (DS 13/04/13) Van Brabandt biedt professor emeritus Roger Blanpain van repliek. Volgens hem is de ondervertegenwoordiging van vrouwelijke academici te wijten aan de keuze die partners onderling maken (“wie zal er voor de kinderen zorgen?”) en de eisen van de job. (DS 8/04/13) Blanpain vergeet, aldus Van Brabandt, dat de selectiecommissies ook beïnvloed worden door psychologische, sociologische, disciplinerende, en waarderende mechanismen. zij-kant vraagt daarom niet enkel meer gendergevoeligheid en transparantie in de toekenning van wetenschappelijk fondsen, maar pleit ook voor meer aandacht voor wetenschappelijk genderonderzoek. Bovendien zou er ook opnieuw werk moeten worden gemaakt van een volwaardige universitaire genderopleiding.

Om de wanverhouding tussen vrouw en man in de academische wereld recht te trekken ondernemen minister Lieten en partijgenoot minister Smet actie. Dit moet resulteren in een ‘interuniversitair charter voor gendergelijkheid’,  een actieplan dat dit jaar nog op de agenda staat en in 2014 concreet vorm moet krijgen wanneer de rectoren hun maatregelen aan de bevoegde ministers moeten voorleggen. Het moment voor de maatregel komt niets te vroeg: vele (mannelijke) professoren vertrekken op pensioen en door de extra middelen die de Vlaamse regering vrijmaakt zullen de universiteiten duizend nieuwe professoren kunnen aannemen.

zij-kant is al langer pleitbezorger voor meer evenwicht in de academische wereld en steunt voluit het genderplan voor universiteiten. Belangrijk aspect van het plan van de ministers Lieten en Smet is dat de universiteiten aangespoord worden om effectieve resultaten op tafel te leggen. zij-kant vraagt de universiteiten dan ook om zich volop te engageren om het genderplan gestalte te geven. Door samenwerking met de bevoegde instanties en de universiteiten te stimuleren kan het aantal vrouwelijke academici eindelijk stijgen.

Het akkoord, “Bangladesh Fire and Building Safety Agreement”, is een vijfjarig juridisch bindende afspraak dat al ondertekend is door PVH Corp (o.a. Calvin klein en Tommy Hilfiger) en Tchibo, waarin  onafhankelijke veiligheidsinspecties, verplichte renovaties en reparaties van de werkplek en een belangrijke rol voor de werknemers en de vakbonden staan opgetekend. Doordat Inditex, H&M en anderen zich nu ook engageren, krijgt het akkoord extra gewicht. Als gevolg daarvan nemen de fabrikanten de kosten op zich en beloven ze de samenwerking te stoppen wanneer een onderaannemer of fabrikant de voorgeschreven regels niet naleeft.

Aan de onderhandelingstafel zaten een vijfentwintigtal internationale merken, hoewel er ook Belgische bedrijven samen werken met textielbedrijven in Bangladesh. Dit wil echter niet zeggen dat de Belgische bedrijven niet bezorgd zijn om de situatie. Kauri, een Belgisch netwerk, verzamelt stakeholders rond duurzaamheid, en zal binnenkort overleg plegen om een Belgisch akkoord te vinden naar analogie van het Bengaalse akkoord.

De fabrikanten konden eigenlijk geen weg meer uit. Na massaal protest tegen de erbarmelijke arbeidstoestanden in Bangladesh van zowel de Bengaalse bevolking als de internationale consumenten, stonden ze met hun rug tegen de muur. Dank zij acties via websites en sociale media is het nieuws als een lopend vuurtje de wereld rond gegaan. Beste consument, er hoeft geen bloed aan uw T-shirt te kleven. De textielarbeiders van deze wereld vragen enkel om bewustwording en een kritische geest. Onderteken hier de petitie om bedrijven aan te sporen het akkoord “Bangladesh Fire and Building Safety Agreement” te onderteken.

De ngo Schone Kleren Campagne is verheugd met het engagement van de fabrikanten. Toch zijn er kanttekeningen te plaatsen bij dit hoopvolle nieuws, vindt zij-kant. Om te beginnen geldt het akkoord rond brand- en bouwveiligheid enkel voor Bangladesh. Het risico bestaat dat de textielproductie zich verplaatst naar andere lageloonlanden. Om dit te voorkomen moet het akkoord uitgebreid worden naar andere landen. Bovendien schrijft het akkoord weliswaar strengere arbeidsregels voor, maar zwijgt het over vrouwendiscriminatie en lage lonen.

Het akkoord is een eerste belangrijke stap in de goede richting. De ramp in Bangladesh die al aan meer dan 1127 mensen het leven kostte is geen alleenstaand geval. Duizenden arbeiders, voornamelijk vrouwen, zijn al om het leven gekomen in gelijkaardige drama’s.  De werk- en leefomstandigheden van arbeidsters in lageloonlanden moet verbeteren. Daar moeten we samen aan werken.

Marguerite Lefèvre is een pionier in de geschiedenis van de Leuvense universiteit. In 1960 werd zij benoemd tot de eerste vrouwelijke hoogleraar van de universiteit. Ze had nochtans al een carrière van 30 jaar achter de rug. De weg naar het hoogleraarschap verliep niet zonder slag of stoot.

Marguerite Lefèvre, geboren als enige dochter op 1 maart 1895, ging naar school in Leuven waar ze in 1913 haar diploma van onderwijzeres behaalde aan de normaalschool van het Paridaensinstituut. Ze kwam, als secretaresse, aan de zijde terecht van docent Paul Michotte, de grondlegger van de Belgische geografie, een academische tak die nog in volle bloei was. In 1921, een jaar nadat de Leuvense universiteit haar deuren open stelde voor vrouwen, schreef Lefèvre zich in als vrije student aan de School voor Handelswetenschappen, waar ze eveneens de vakken aardrijkskunde volgde van haar leermeester Michotte. Het bleek al snel dat Lefèvre geen academische eendagsvlieg was. Haar doctoraat ‘à titre étranger’ behaalde ze aan de Parijse Sorbonne met haar studie “L’Habitat rural en Belgique”. In België stond die titel op dat moment zelfs nog niet open voor vrouwelijke onderzoekers. Later wordt haar doctoraat gepubliceerd en in 1927 promoveert ze tot assistent en nadien tot geassocieerd vorser.

Lefèvre staat op dat moment aan het hoogtepunt van haar carrière. Ze bewijst een productieve wetenschapper te zijn met zin voor interpersoonlijke relaties. Haar netwerk breidt zich uit tot over de landsgrenzen, het reikt zelfs verder dan deze van haar leermeester. Dit vertaalt zich naar haar internationale en nationale activiteiten in allerlei verenigingen. Ze wordt eerst secretaris-generaal van de Union Géographique International en later de eerste ondervoorzitter ervan. Ze legt contacten met andere vrouwelijke academici, die zich verenigen in de Association des femmes universitaires catholiques. Lefèvre is lid in het eerste bestuurscomité van deze vereniging.

Maar de Leuvense Universiteit is nog niet klaar voor een vrouwelijke hoogleraar. Dit werd duidelijk bij de vernederlandsing van het vak “fysische aardrijkskunde”, wanneer Pierre de Bethune, een mijningenieur die de Nederlandse taal minder machtig is, tegen alle verwachtingen in wordt aangesteld als titularis. Zelfs na het overlijden van Michotte krijgt Marguerite Lefèvre geen volwaardige academische titel hoewel de post vacant is. Haar glazen plafond was bereikt! Ze bleef echter wél nog jarenlang ‘directeur van het geografisch instituut’, een voorwaarde die Michotte in zijn testament had opgetekend.

Tot 1960 zal Lefèvre moeten wachten om aangesteld te worden tot gewoon hoogleraar. Deze erkenning vindt plaats op het moment dat Lefèvre 66 jaar oud is en na een 30-jarige academische loopbaan. Ze vervult dan al meer dan 20 jaar de normale functies van een professor en heeft niet minder dan 80 publicaties op haar naam staan. Hiervan kan ze helaas slechts kort genieten. In 1964 moet ze op emeritaat en drie jaar later overlijdt ze aan een kortstondige ziekte.

De stad Leuven heeft een straat naar haar genoemd en de Academische Stichting Leuven reikt een tweejaarlijkse prijs, de Marguerite Lefèvreprijs voor Genderstudies, uit ter bekroning van een meesterproef die een belangrijke bijdrage levert aan het wetenschappelijk inzicht in de problematiek van gender, genderverhoudingen en/of de gelijkekansenthematiek.

In de rubriek ‘zij-verhalen’ zetten we maandelijks een iconische vrouw in de schijnwerpers. Want hoewel vrouwen al eeuwenlang de toekomst mee vorm geven, zijn het toch vaak mannen die eeuwige roem vergaren. En dat willen wij graag anders zien.

Vandaag draagt een kind verplicht de naam van de vader. Het Belgisch naamrecht dateert uit 1794. Onze politieke wereld doet er reeds 25 jaar over om de oubollige wet te actualiseren. De campagne Happy Mother’s Day dringt aan op een spoedige actie van het beleid om dit flagrant voorbeeld van discriminatie zo spoedig mogelijk de wereld uit te helpen. De campagne is een gezamenlijk initiatief van het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen, met steun van Amazone vzw en de Vrouwenraden. Het Instituut voor de  Gelijkheid van Vrouwen en Mannen heeft de vrouwenorganisaties uitgenodigd om aan deze actie deel te nemen en op die manier spreekbuis te zijn voor dit initiatief.

Happy Mother’s Name ondersteunt de dubbele naamgeving, waarbij beide ouders hun naam doorgeven aan hun kind, om de huidige discriminatie tussen vrouwen en mannen ter zake uit de wereld te helpen. De Facebookcampagne spoort vrouwen en mannen aan om alvast hun moeders’ en vaders’ naam toe te voegen op hun Facebookprofiel en de Pic Badge toe te voegen aan hun profielfoto. Hierbij werd uitgegaan van het concept van Moederdag: Mother’s Day = Mother’s Name; I celebrate my mother and add her name to my father’s on my Facebook profile.

De verplichting om een kind de familienaam van de vader te geven werd in december 2010  in een enquête van de Juristenkrant verkozen tot het meest verwerpelijke wetsartikel. Vijfentwintig jaar geleden bond de politieke wereld voor het eerst de kat de bel aan. Pionier ter zake was Luc Van den Bossche die op 3 februari 1986 in de kamer een wetsvoorstel indiende. In de Senaat stelde Lydia De Pauw-Deveen samen met een groep gelijkgestemden op 31 oktober 1987 een gelijkaardig wetsvoorstel voor..  Dat schoof de naam van de moeder naar voor als familienaam voor het kind, vanuit het argument dat deze regeling het beste aansluit bij de biologische werkelijkheid. Immers: ‘Mater semper certa est’: van het moederschap zijn we altijd zeker.  Voor mannen is dat anders. Zij kunnen kinderen hebben bij tal van vrouwen. Menig man is zelfs vader geworden, zonder dat zijn vrouw er iets van afwist.

De laatste jaren klinkt de kritiek op deze oubollige en achterhaalde wet luider en luider. Op het niveau van het internationaal recht werd België al op de vingers getikt voor deze aanhoudende discriminatie. De federale regering heeft nu ook in haar algemene beleidsnota Gelijke Kansen de overdracht van de naam van het kind opgenomen, Laat deze Moederdag eindelijk symbool staan voor het recht van moeders om ook hun naam door te geven aan hun kinderen.

Campagne Happy Mother’s Name op Facebook.

Het advies van het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen vindt u hier

Het Vrouwenraad dossier vindt u hier

Perscontact

Elodie Debrumetz

Communicatieverantwoordelijke

Instituut voor de  gelijkheid van vrouwen en mannen

Tel. 02 233 49 47

04 97 23 67 67

elodie.debrumetz@iefh.belgique.be.

De dag begint met een persconferentie in aanwezigheid van Minister voor Gelijke Kansen, Joëlle Milquet, en de voorstelling van de cijfers. Het thema wordt dan verder uitgediept. Eerst wordt de inbreng van vrouwen in economische besluitvorming besproken, dan volgen vrouwen aan de top van justitie en binnen de overheid. Er wordt een evenwicht gezocht tussen academische sprekers en bijdragen vanuit de praktijk. Met deze studiedag hoopt het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen het debat rond vrouwen aan de top te verrijken en te nuanceren.

Gelieve uw deelname vóór dinsdag 21 mei 2013 per post, fax of e-mail te bevestigen aan Mevrouw Christel Delvael: Ernest Blerotstraat 1, 1070 Brussel; fax: +32 (0)2 233 40 32; e-mail: christel.delvael@igvm.belgie.be. Gelieve eveneens te vermelden of u al dan niet wenst deel te nemen aan de aangeboden broodjeslunch.

Hier vind je het programma en de praktische informatie.

Het Belgisch burgerlijk wetboek schrijft nog steeds voor dat kinderen van getrouwde of samenwonende partners automatisch de familienaam van de vader overnemen. Door dit systeem te handhaven discrimineert ons land op basis van geslacht en leven wij het internationaal recht niet na. In het parlement worden momenteel verschillende wetsvoorstellen inzake dubbele naamgeving bestudeerd om deze discriminatie tegen vrouwen weg te werken. Het Instituut voor Gelijkheid van Vrouwen en Mannen stelt voor om daadwerkelijke gelijkheid te waarborgen door te opteren voor het principe van de dubbele naamgeving waarbij ouders de keuze krijgen welke naam zij eerst plaatsen.

Zij-kant pleit voor het wegwerking van deze discriminatie tegen vrouwen en is daarom mee-initiatiefnemer van de actie Happy Mother’s Name.

Vier Happy Mother’s Name met ons mee en geef uw mama het beste cadeau ooit! Like Happy Mother’s Name, voeg de naam van je moeder toe aan jouw naam op Facebook en voeg de Happy Mother’s Name picbadge toe aan je Facebook profielfoto.

Hoe doe je dit? Ga naar Facebook en klik recht bovenaan op het tandwieltje. Selecteer Accountinstellingen en klik op Algemeen in de linker kolom. Ga naar de instelling Naam en klink op Bewerken. Hier kan je de naam van je moeder toevoegen aan je achternaam en/of alternatieve naam (geen afbreekteken of koppelteken gebruiken).

Happy Mother’s Name!

Hieronder vind je een aantal sfeerfoto’s.

Hoor je het nog wel wanneer leerlingen naar anderen ‘homo’ of ‘mietje’ roepen?

Halen jongens en meisjes evenveel ‘profijt’ uit ons onderwijs?

Vinden we vrouwen en mannen even geschikt als leerkrachten in het basisonderwijs? In het secundair onderwijs? Als directeur? Vinden onze leerlingen dat ook?

Gender speelt in onderwijs op tal van manieren. In oktober 2012 ondertekenden de onderwijskoepels en de minister van Onderwijs en Gelijke Kansen Pascal Smet een gemeenschappelijke verklaring over een genderbewust en holebivriendelijk beleid op school. Op 31 mei organiseren de onderwijskoepels in samenwerking met het departement Onderwijs  een studiedag over het genderbewust en holebivriendelijk beleid op school. Er worden vorming, inzichten en inspiratie aangeboden voor de concretisering van het genderbewust en holebivriendelijk beleid  in het schoolbeleid en –praktijk. De studiedag is in de eerste plaats voor pedagogisch begeleiders en directies, al zijn ook lectoren in de lerarenopleidingen en leerkrachten welkom. Met keynote speakers uit binnen- en buitenland, workshops en een gendermarkt, belooft het een leerrijke dag te worden!

Verdere informatie:

Het programma

Inschrijvingen

Het aandeel arbeidsters in de textiel- en kledingindustrie is groot: zo’n 75 procent. In arbeidsintensieve productie in vrijhandelszones ligt dit aandeel zelfs nog hoger. Maatschappelijke omwentelingen in de textiel-en kledingindustrie zoals groeiende concurrentie van de lageloonlanden en de invoer van nieuwe machines, hebben doorheen de geschiedenis grootschalige gevolgen gehad voor vrouwen. Vandaag worden arbeidsters nog steeds geconfronteerd met zeer lage lonen, lange werkuren, tijdelijke (of zelfs geen) arbeidscontracten, erbarmelijke werkomstandigheden, geen sociale zekerheid enzovoort. Vergelijk het met de film Daens, maak de situatie nóg erger, en dan komt men in de buurt van de arbeidsomstandigheden in Bangladesh.

Wat kunnen wij  als consumenten doen om deze schrijnende arbeidsomstandigheden aan te klagen? Buitenlandjournaliste Catherine Vuylsteke (DM: 26/04/2013) beantwoordt deze vraag kort maar krachtig: “Niet kopen is geen optie, maar kritische vragen stellen en digitale campagnes steunen zijn dat wel.” Het lijkt op het eerste zicht eenvoudig: boycot kledij van winkelketens die een loopje nemen met fatsoenlijke werkvoorwaarden. Een boycot zorgt echter voor nieuwe problemen. Eerder al zorgden campagnes tegen kinderarbeid voor een forse daling van de werkgelegenheid. Gevolg: de ontslagen arbeidsters werden de seksindustrie ingejaagd. Ook gelijkaardige acties tegen Nike en Reebok zorgden voor een forse daling van het gemiddeld familie-inkomen. Geen goede tactiek dus. De Fair Wear Foundation biedt een alternatief. Deze organisatie levert een onafhankelijke audit die kledingmerken controleert op veiligheid, lonen, kinderarbeid en vrouwendiscriminatie. De consument mag er dus van uitgaan dat leden van de Fair Wear Foundation, zoals Filippa K en Mc Gregor, hun kledij wél op een correcte manier produceren. Bovendien ijvert de Schone Kleren Campagne om de vermelding van de herkomst van kledij verplicht te maken zodat de consument ook een bewuste keuze kan maken bij zijn aankopen.

Voor winkelketens is marketing cruciaal. De strategie naming, shaming, blaming van de Schone Kleren Campagne is daarom effectief. Als een multinational als BP door de naming, shaming, blaming campagnes van NGO’s en particulieren zijn koers weet aan te passen (lees: transparantie in de boekhouding), waarom zouden kledingproducenten dit dan niet kunnen? De Schone Kleren Campagne maakt deel uit van Clean Clothes Campaign. Zij onderhouden banden met lokale vakbonden en vrouwenorganisaties om voortdurend een beeld te verkrijgen van de arbeidsomstandigheden. Dit doet de organisatie al sinds 1989. Samen met de International Labour Organization (ILO) en andere organisaties roepen zij bedrijven in Bangladesh nu op om het Bangladesh Fire and Building Safety Agreement, dat onder meer arbeidsinspecties voorziet, te ondertekenen. Maar het akkoord is tot nu slechts ondertekend door PVH Corp (o.a. Calvin klein en Tommy Hilfiger) en Tchibo. Nog twee merken zouden zich moeten engageren voordat het akkoord in voege kan treden. Waarom zou de textiel- en kledingindustrie dergelijk initiatief niet nemen? Er is ten slotte nog marge om de arbeidsters een degelijk loon, hoewel dit niet het enige probleem is, aan te bieden. De arbeidsters werken gemakkelijk 60 uur per week, en hun salaris bedraagt slechts 0,5 tot 1 procent van de totale kostprijs van een kledingstuk.

Kunnen de kledingconcerns zich nog permitteren om niet te luisteren wanneer duizenden verontwaardigde mensen hun mening uiten over de arbeidsomstandigheden in lageloonlanden? De sociale media zijn het ideale instrument om meningen te ventileren en de boodschap te communiceren.  Ook zij-kant steunt de Schone Kleren Campagne en de organisatie Fair Wear Foundation. zij-kant moedigt daarom iedereen aan met een kritisch oog naar ons huidig consumptiepatroon te kijken en vraagt om op deze manier niet koud te blijven voor de arbeidsters in Bangladesh en andere lageloonlanden. Share, like en act!

Ook de president van de V.S. heeft het mogen horen. Een welgemeend compliment aan het adres van Californisch justitieminister en vriendin Kamala Harris : “Toevallig is ze ook de mooiste justitieminister van het hele land”, brak hem zuur op. Wat hij verder nog over Harris zei: “Ze is briljant en toegewijd, precies wat je verlangt van de persoon die de wet moet toepassen en ervoor zorgen dat iedereen krijgt waar hij recht op heeft”, verdween in de oorverdovende ruis van  de Twitter oorlog die losbarstte tussen voor- en tegenstanders van die al dan niet vermeende seksistische Barack.  Dit gehakketak  dwong de president om openlijk zijn excuses aan te bieden voor zijn onbetamelijk gedrag, verontschuldigingen die beleefd aanvaard werden door Harris. De twee kennen elkaar al langer. Wellicht hebben ze er achteraf samen eens goed om gelachen.

In zijn rapport ‘Definitie van het begrip seksisme’ benoemt het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen seksisme als ‘een geheel van overtuigingen over de geslachten en de relatie ertussen waarbij er een hiërarchische verhouding tussen beide geslachten bestaat en wenselijk wordt geacht.’ We definiëren seksisme ook als ‘een handeling waarbij een ongerechtvaardigd onderscheid wordt gemaakt tussen de geslachten met nadelige gevolgen voor één of meerdere leden van één van beide geslachten.’ Duidelijke definities op het eerste zicht, maar de praktijk laat nog altijd ruimte voor diverse interpretaties. Dat hebben we de voorbije periode duidelijk gemerkt.

Beide voorbeelden, Peter Sagan en Barack Obama, lijken op het eerste zicht gelijkaardig maar zijn het in de praktijk allerminst. Sagans gedrag was onverantwoord en onaanvaardbaar. Je knijpt niet in andermans billen, ook niet in andervrouws. Obama toonde zijn persoonlijke appreciatie tegenover een vriendin, die zelf trouwens eerder ook al gezegd had dat de president “er fantastisch uitzag”.

“En wat die wederzijdse complimenten betreft, die horen we graag komen, zolang ze maar van onze derrière afblijven.”

Kous af en zand erover, maar niet zo op diverse fora die lijnrecht tegenover elkaar bleven staan en waar de oude vooroordelen de kop weer opstaken.  Hoeft het te verbazen dat de poll van de VRT-website : “Wat Sagan deed is…” de keuze liet tussen“grappig, een kwajongensstreek” ofwel “seksistisch, kan echt niet” voor 85% beslecht werd in het voordeel van de eerste keuze. Want behoort niet iedereen liever tot het kamp van de vrolijke deugnieterij, liever dan het strenge mag-niet-vingertje? De vraagstelling was dan ook zo tendentieus als maar kan.  Want ja, het was  een onnozele kwajongensstreek van een 23-jarige, maar ook ja, die billenknijperij was ongepast en een vorm van grensoverschrijdend gedrag. Het afwerend gebaar van het bloemenmeisje was een terechte reactie.

Een tweede commentaar die weinig aan de verbeelding overlaat  las ik vorig weekend in de rubriek Planeet Twitter in DS Weekblad. De commentator van dienst stelde de Sagan discussie voor als een arena met “de stoere binken die het allemaal hilarisch vinden en de feministische barricadebestormers die zoals vanouds moord en brand schreeuwen.” Wie durfde te stellen dat wat Sagan deed ongepast was, zat daarmee nog maar eens in het hoekje van de verzuurde ouderwetse feministen die elke morgen een man rauw tussen de boterham leggen. Je zou voor minder afstand nemen van het feminisme.

Nochtans zijn we op de goede weg,  nu steeds meer vrouwen maar ook meer en meer mannen zich openlijk feminist noemen. Want wat is feminisme anders dan ijveren voor de gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen? En wat die wederzijdse complimenten betreft, die horen we graag komen, zolang ze maar van onze derrière afblijven. Verder zal ook Michelle het met mij eens zijn: Obama is een knappe vent.

Vera Claes

Voorzitter Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen

Nationaal secretaris zij-kant, de progressieve vrouwenbeweging.

(Het Belang van Limburg, 13/04/2013)